De in eerste instantie beperkte aandacht voor stedelijke distributie, de geringe mate van afstemming van activiteiten tussen bedrijfsleven en overheden en het uitblijven van afstemming van beleid door buurgemeenten was reden voor de toenmalige minister Peijs van Verkeer en Waterstaat om in 2005 minimumeisen voor verbetering vast te stellen in de Nota Mobiliteit. De eisen in de Nota geven aan waar gemeenten, detailhandel, producenten en vervoerders aan moeten voldoen bij onderlinge samenwerking. 

Het feit dat partijen langs elkaar heen werken kan uiteindelijk leiden tot economische schade en onnodige druk op verkeersveiligheid en milieu. Dit betekent dat gemeenten binnen de bestaande bestuurlijke regio’s met elkaar én het bedrijfsleven moeten overleggen als zij maatregelen als venstertijden en voertuigeisen invoeren. Tegelijkertijd zullen vervoerders, detailhandelaren en toeleverende bedrijven tijdens dit regionaal overleg aan moeten geven wat zij zelf van plan zijn om de problemen te verminderen.  

De afgelopen jaren heeft de Commissie Stedelijke Distributie zich ingezet dit (regionale) overlegproces te ondersteunen. De Commissie had als opdracht de regionale samenwerking aan te jagen door advisering, onderzoek en desnoods arbitrage.  Dit heeft geleid tot de nodige samenwerking in diverse gemeenten, regio’s en provincies. Het proces is echter nog niet voldoende in gang gezet en het nut en de noodzaak voor een efficiënte bevoorrading is niet bij iedereen bekend. De Commissie Stedelijke Distributie heeft haar taken beëindigd eind 2008. Vanaf 1 januari 2009 draagt de Ambassadeur Stedelijke Distributie zorg voor de voortzetting van het stimuleren van een adequate bevoorrading in combinatie met een vitale economie en een goede leefbaarheid in de stedelijke centra.